Kurma

w religii hinduistycznej Kurma (sanskryt: co oznacza “żółw”) jest drugim awatarem Wisznu, Bogiem ochraniającym w hinduskim Trimurti (Trójca), który pojawił się w Satya Yudze jako olbrzymi żółw, aby uratować Ziemię przed zniszczeniem. Mówi się, że jego ogromne Plecy stanowiły fundament dla mitycznej Góry Mandara, która była używana przez bogów (i demony) jako ubijająca rózga do mieszania pierwotnego Oceanu mleka, uzyskując w ten sposób rzekomy nektar nieśmiertelności.

Hinduizm naucza, że ilekroć ludzkości grozi skrajny nieład społeczny i niegodziwość, Bóg zstąpi na świat jako awatar, aby przywrócić sprawiedliwość, ustanowić kosmiczny porządek i odkupić ludzkość od niebezpieczeństwa. Doktryna awatara przedstawia pogląd na boskość, który jest zgodny z myśleniem ewolucyjnym, ponieważ sugeruje stopniowy rozwój awatarów od płazów przez ssaki do późniejszych form ludzkich i Bożych. Co najważniejsze, koncepcja awatara przedstawia Teologiczny pogląd głęboko osobistego i kochającego Boga, który dba o los ludzkości, a nie ignoruje go. Raz po raz różne awatary są skłonne interweniować w imieniu ludzkości, aby chronić jej ogólne kosmiczne dobro (loka-samgraha).

Kurma w kontekście doktryny awatara

Doktryna awatara jest przełomową koncepcją w niektórych formach hinduizmu, szczególnie Wajsznawizmie, sektie, która czci Wisznu jako Najwyższego Boga. Słowo awatar w sanskrycie oznacza dosłownie “zejście” boskości do sfery materialnej egzystencji. Dzięki mocy Majów (“iluzja “lub” magia”) mówi się, że Bóg może manipulować formami w sferze fizycznej, a zatem jest w stanie przyjąć formy cielesne i stać się immanentnym w świecie empirycznym. Hinduizm stwierdza, że Absolut może przybierać niezliczone formy i dlatego liczba awatarów jest teoretycznie nieograniczona; jednak w praktyce termin ten jest najbardziej wszechobecnie związany z Panem Wisznu, którego Narasimha jest inkarnacją.

Hinduizm uznaje dziesięć głównych awatarów, zwanych łącznie “Dasavatara” (“dasa” w sanskrycie oznacza dziesięciu). Biblijne listy tych dziesięciu boskich manifestacji często się różnią, jednak najczęściej akceptowane listy twierdzą, że Kurma jest poprzedzona Matsją, rybą, a po niej Varaha, dzikiem; Narasimha, hybrydą człowieka-lwa; Vamana, karłem; Parasurama, Rama z toporem; Rama, szlachetnym człowiekiem; Kryszna, nauczyciel Bhagawadgity; Budda, duchowo oświecona istota, i wreszcie Kalkin, ostateczny awatar, który jeszcze nie przybył. Awatary te zwykle przybierają formę fizyczną w celu ochrony lub przywrócenia Dharmy, kosmicznej zasady porządku, kiedy się ona zdecentralizowała. Kryszna wyjaśnia to w Bhagawadgicie: “ilekroć jest spadek prawości i wzrost niesprawiedliwości, O Arjuna, posyłam siebie” (Shloka 4.7). Kadencja Wisznu na ziemi zazwyczaj obejmuje wykonanie określonej serii wydarzeń, aby pouczyć innych o ścieżce bhakti (oddania) i ostatecznie doprowadzić ich do mokszy (wyzwolenia).

mitologia

historia awatara Kurmy, znaleziona w Kurma Purana, odzwierciedla uzurpację wczesnych hinduskich bóstw wedyjskich (takich jak Indra i Waruna) z popularnymi bogami klasycznego hinduizmu, takimi jak Hinduski Trimurti. Pojawienie się Kurmy zostało spowodowane zaniedbaniem Indry, jednorazowego króla bogów Wed. Mówi się, że durvasa, starożytny mędrzec, dał indrze girlandę kwiatów. Indra umieścił tę girlandę na swoim słoniu Airavacie, który natychmiast rzucił ją na ziemię i zdeptał. Będąc świadkiem profanacji jego daru, porywczy Durvasa przeklął Indrę i wszystkich innych dewów (dobroczynnych bogów), aby stracili swoją siłę. Gdy dewowie osłabli, asuraowie, Grupa wrogich bóstw w hinduskim panteonie, ruszyli na podbój ich. Następnie wybuchła epicka wojna (zwana Dewasurą), która trwała przez wiele lat. Choć walczyli dzielnie, dewowie nie mogli odnieść decydującego zwycięstwa nad asurami. Posunęli się nawet tak daleko, aby prosić Brahmę i Śiwę, odpowiednio hinduskich bogów stworzenia i zniszczenia, o ich pomoc, ale odmówili ingerencji

w ostateczności dewowie udali się do Wisznu. Bóg konserwujący zasugerował, aby Devowie wlewali lecznicze zioła do oceanu mleka i używali Góry Mandary jako ubijającego kija, aby mogli wymieszać eliksir nieśmiertelności. Jednak bogowie nie mogli wykorzenić góry. Wisznu radził im więc zawrzeć pakt ze swoimi wrogami asurami, tak aby obie strony podzieliły się nektarem, który w rezultacie powstał. Wywołało to wiele obaw wśród dewów-jednak Wisznu po prostu uśmiechnął się i zapewnił otuchy. Bogowie i asuraowie w końcu zawarli pakt, aby wspólnie ubijać ocean mleka. Razem wykorzenili Mt. Mandara i użył go jako ubijającego kija, owijając wokół niego węża Vasuki i używając go jako ubijającej liny, ciągnąc najpierw w jedną stronę, a następnie w drugą. Kiedy zaczęło się ubijanie, Wisznu poinstruował dewów, aby wzięli końcówkę węża, podczas gdy asuraom rozkazano wziąć końcówkę ogona. Asuraowie nalegali, aby kontrolować końcówkę głowy. Jednak okazało się to mistrzowskim użyciem przez Wisznu dalekowzroczności i psychologii odwrotnej, ponieważ kiedy zaczęło się ubijanie, Asura zostali natychmiast wypatroszeni w sile przez trujący oddech z ust węża.

jak dalej szumiał, Góra Mandara zaczęła stopniowo pogrążać się w błocie na dnie oceanu mlecznego. Aby zapewnić wsparcie dla góry, aby nie zatonęła dalej, Wisznu przybrał postać Kurmy, żółwia i wsparł górę na swoim szerokim grzbiecie. Devowie kontynuowali swoje ubijanie i ostatecznie na powierzchni wody pojawiło się czternaście cennych artykułów, w tym Drzewo Parijata, które spełniało życzenia, słoń Airavata, księżyc (który Shiva wziął, aby ozdobić jego głowę), Trucizna Halahala (którą pił Shiva), Kamadhenu, krowa spełniająca pragnienia, Varuni, bogini wina, apsaras, Grupa bogiń, biały koń Uchchaisravas i co najważniejsze bogini Lakshmi, która była pod takim wrażeniem ze względu na status Wisznu jako nadzorcy ubijania, o którą natychmiast poprosiła, aby została jego małżonką. Potem przyszła koncha, łuk, Maczuga i klejnot, z których wszystkie zostały zabrane przez Wisznu. Ostatnim cennym artykułem, który wyłonił się z oceanu mlecznego był Dhanwantri, Pan lekarzy, który przybył niosąc miskę amritu, pożądanego nektaru nieśmiertelności. Asuraowie szybko przejęli eliksir, jednak dzięki innej sztuczce ze strony Wisznu, w której pojawił się jako kobieta Mohini, aby ośmieszyć Asurę poprzez uwodzenie, dewowie osiągnęli eliksir nieśmiertelności dla siebie. Tak więc moc nieśmiertelności pozostała w rękach bogów, w dużej mierze dzięki Kurmie.

Przedstawienie

w ikonografii hinduistycznej Kurma jest przedstawiana jako żółw, albo jako istota ludzka z głową żółwia lub ciałem żółwia. Jego kolor jest czarny, choć czasami przedstawiany jest jako złoty. Liczba kończyn, które posiada, jest różna, podobnie jak liczba broni, którą nosi. Dwie z jego czterech rąk niosą Shankha (muszlę) i czakrę (dysk), podczas gdy pozostałe dwie przekazują Varada i abhaya mudry, odpowiednio gesty miłości i nieustraszoności. Na głowie nosi koronę Kirita-mukuta. Często nosi swastykę, symbol szczęścia i dobrego samopoczucia. Kurma jest często przedstawiany ze swymi małżonkami Sri i Bhumi, albo ze Sri i drzewem Pusti.

Znaczenie

chociaż Kurma nie jest powszechnie czczony we współczesnym hinduizmie, nadal jest uznawany za ważną postać w kosmologii hinduistycznej. Jego mitologiczne znaczenie nie może być lekceważone – dzięki inkarnacji Wisznu jako Kurmy, kosmos został obdarzony wspaniałą hojnością, co sugeruje obfity potencjał twórczy Wisznu. Ta nagroda obejmuje również wiele ważnych postaci mitologicznych, a także szereg symboli, które stały się definicjami głównych hinduskich bogów Śiwy i Wisznu. Co więcej, To właśnie dzięki Kurmie Wisznu spotkał swoją żonę, ukochaną Lakshmi, która stała się jedną z najbardziej czczonych bogiń w hinduskim panteonie. Chociaż nie jest on głównym mitem stworzenia w hinduizmie, być może żadne wcielenie i jego mityczne wyczyny służą zilustrowaniu zdolności Wisznu do wspierania i podtrzymywania wszechświata lepiej niż te z Kurmy. Fakt, że pomoc Kurmy pozwala również na tworzenie negatywnych elementów, takich jak trucizna Halahala, którą pije Śiwa, ilustruje jego status zarówno jako niszczyciela, jak i Stwórcy.

Notki

  1. Uwaga: Niektóre źródła hinduistyczne zastępują Buddę Balaramą.
  • Bassuk Daniel E. Inkarnacja w hinduizmie i chrześcijaństwie: mit o Bogu-człowieku. Atlantic Highlands, NJ: Humanities Press International, 1987. ISBN 0391034529
  • Wisznu i jego inkarnacje. Delhi: Somaiya Publications Pvt.Ltd., 1974.
  • Mitchell, A. G. hinduscy bogowie i boginie. London: Her Majesty ‘ s Stationery Office, 1982. ISBN 011290372X
  • Parrinder, Geoffrey. Avatar and incarnation: The Wilde lectures in natural and comparative religion in the University of Oxford. Londyn: Faber, 1970. ISBN 0571093191
  • Tagare, Ganesh Vasudeo. Kurma Purana. Motilal Banarsidass, Indie, 1998. ISBN 8120803523

Credits

ten artykuł rozpoczął się jako oryginalna praca przygotowana dla New World Encyclopedia i jest udostępniany publicznie zgodnie z warunkami New World Encyclopedia: Creative Commons CC-BY-sa 3.0 License (CC-BY-sa), która może być używana i rozpowszechniana z odpowiednim przypisaniem. Wszelkie zmiany wprowadzone do oryginalnego tekstu od tego czasu tworzą utwór Pochodny, który jest również licencjonowany CC-BY-sa. Aby zacytować ten artykuł, Kliknij tutaj, aby wyświetlić listę akceptowalnych formatów cytowania.

notka: Niektóre ograniczenia mogą mieć zastosowanie do korzystania z poszczególnych obrazów, które są oddzielnie licencjonowane.

Dodaj komentarz

Twój adres e-mail nie zostanie opublikowany.